Wzrost dobroczynności

Przypowieść o talentach – 7

"Wolność jest określona przez naszą moc wybierania Boga, a nie zaniedbywania Go. "Ku wolności wyswobodził nas Chrystus" (Ga 5:1). Bóg dał nam szansę, aby nasza miłość rosła, a więc potencjalnie pomnażała siłę, z jaką Go szukamy. Choć skały nie mogą powstrzymać się przed upadkiem, nie mogą też sprawić, by spadały szybciej. Im więcej jednak dokonujemy aktów miłosierdzia - im bardziej jesteśmy uważni na Boga i naszą relację z Nim - tym bardziej wzrasta intensywność naszej miłości. Dar dobroczynności istnieje w nas jak zdolnosc do działania; jest to gotowość naszej woli do podążania w kierunku Boga i bliźniego. Mamy wiele takich zdolnosci: gotowość do czytania, ćwiczenia, gry na fortepianie, cnoty moralne itp. Zazwyczaj nabywamy takie zdolności przez praktykę. Ale dobroczynność jest całkowicie, bezinteresownie dana, a kiedy już nam ją podaruje, Chrystus zaprasza nas, abyśmy wykorzystali ten dar, stając się współuczestnikami Jego działania. Gdy ćwiczymy naszą dobroczynność, wzrasta ona, stając się w nas coraz mocniej zakorzeniona i coraz intensywniej wyrażana.

Tomasz z Akwinu pisze: "... każdy jednak uczynek miłości przysposabia miłość do wzrostu o tyle, o ile pojedyncze
uczynki miłości czynią człowieka skorszym do dalszych uczynków miłości. I tak, ze wzrostem wprawy n człowiek przechodzi do coraz gorliwszych uczynków miłości, co powoduje postęp, a więc i wzrost miłości" (Tomasz z Akwinu, Suma Teologiczna, II-II, q. 24, a. 6). Im bardziej kochamy, im więcej mówimy Bogu: "Kocham Cię" lub dokonujemy w ciągu dnia cichych aktów miłości do Boga w naszym sercu, tym bardziej wzrasta nasza tęsknota za Bogiem. Im mocniej czujemy, że jesteśmy przyciągani do Boga, tym bardziej będziemy niespokojni na tym świecie. Podobnie, im więcej będziemy czynić uczynków miłosierdzia wobec naszych bliźnich, czy to przez jałmużnę, życzliwe słowa, czy też w inny sposób, tym bardziej będzie wzrastać nasza miłość do nich.

W miarę jak będziemy wzrastać w dobroczynności, będziemy przechodzić przez trzy stopnie dobroczynności: początek, postęp i doskonałość. Początkowy stopień dobroczynności polega na tym, że staramy się nie grzeszyć, czyli nie postępować wbrew sile dobroczynności w nas. W postępującym stopniu miłości głównym celem jest wzrost w miłości. Człowiek już nie walczy o to, by nie postępować wbrew miłości, ale raczej poświęca swoją energię na to, jak może lepiej kochać. Ten etap jest jak wtedy, gdy mąż nie martwi się już o to, że jego dziewczyna z nim zrywa. Teraz, gdy jest żonaty, może skupić się całkowicie na tym, jak lepiej kochać swoją żonę, mając pewność, że ślubowali sobie, że nie opuszczą się nawzajem. Wreszcie, na najwyższym etapie ziemskiej miłości, serce mężczyzny jest już prawie w doskonałym spoczynku w Bogu. Jedyne, czego pragnie, to "odejść i być z Chrystusem" (Flp 1,23).

Droga do postępu w dobroczynności jest jednak taka sama dla każdego stopnia: codzienne, drobne uczynki. Dla tych, którzy zmagają się z jakimś grzechem, oprzeć się tej pokusie z wielką miłością. Dla tych, którzy starają się kochać bardziej czysto, starajcie się to robić świadomie, z wielką miłością. Święta Teresa z Lisieux opowiada, że pewnego razu rozsypała pudełko pełne szpilek do szycia. Natychmiast schyliła się i podnosząc każdą szpilkę z osobna, powiedziała: "Robię to z miłości do Ciebie, mój Boże". Każde działanie jest dla nas okazją do zwiększenia naszej dobroczynności.

Zastanów się nad nadchodzącym dniem. Jakie będziesz miał okazje, aby dokonać małych aktów wielkiej miłości? Spróbuj pomyśleć o akcie miłości skierowanym do Boga i innym skierowanym do brata lub siostry w Chrystusie. Poproś Ducha Świętego, aby inspirował cię w ciągu dnia do dokonywania zamierzonych aktów miłości.

Tłumaczenie własne materiału z Exodus90