Zapłata za dobroczynność

Przypowieść o talentach – 8

"Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi." (Mt 25, 19). Przypowieść Chrystusa przypomina nam, że dar dobroczynności nie jest przeznaczony głównie dla dobra tego życia; dobroczynność osiąga swój cel w niebie. Dobroczynność skupia nas na naszym ostatecznym przeznaczeniu. Przyjaźń wymaga dzielenia wspólnego życia, a więc przyjaźń z Bogiem może być w pełni osiągnięta tylko wtedy, gdy będziemy mogli dzielić z Nim życie wieczne.

Jednocześnie dobroczynność nie staje się czymś innym, gdy umieramy. Św. Paweł pisze, że są trzy rzeczy, które trwają do życia wiecznego: wiara, nadzieja i miłość. Ale największą z nich jest miłość, właśnie dlatego, że miłość pozostaje taka sama (1 Kor 13, 13). Wiara ustępuje miejsca naszej wizji Boga; nadzieja spełnia się wraz ze zbawieniem; ale przyjaźń, jaką mamy z Bogiem na ziemi, jest tą samą przyjaźnią, która trwa w niebie. Przyjaźń ta poprawia się i pogłębia, gdy jesteśmy bliżej Boga w niebie, ale jest tą samą przyjaźnią.

Podobnie dusze w niebie nadal mają wobec siebie miłość. W takim stopniu, w jakim przyjaźnie na ziemi oparte są na dzieleniu się miłością do Boga, te przyjaźnie będą trwały i będą doskonalone w niebie. Nawet chęć niesienia pomocy cierpiącym chrześcijanom na ziemi będzie trwała w niebie, jak to widzimy w Księdze Apokalipsy, gdzie święci w niebie modlą się do Boga za cierpiących na ziemi (Ap 6,9-11). Miłość miłosierna, jak zapewnia nas św. Paweł, nie kończy się wraz ze śmiercią (1 Kor 13,8).

Dalej, w przypowieści powiedziano nam, że wierni w rzeczach niewielu będą postawieni nad wieloma. Ci, którzy spędzają swoje życie rozlewając siebie w dobroczynności, otrzymają jeszcze większą arenę za swoją miłość. Tak jak Chrystus nadal wstawia się za nami z jeszcze większą mocą w niebie (Hbr 7,25), tak samo ci, którzy na ziemi bardzo kochali, połączą swoją miłość z miłością Chrystusa. Będą z Nim królować i rozdawać dobre rzeczy tym, których kochają.

Dobroczynność tego życia ma więc już udział w życiu nieba. Miłość chrześcijańskiej przyjaźni tylko się wzmaga, nie ustaje. Nasze doświadczenie autentycznej wspólnoty chrześcijańskiej i doświadczenie miłosnej komunii z Bogiem są przedsmakiem życia niebieskiego. Przypominają nam, abyśmy skupili się na naszym ostatecznym celu. Dusza, której brakuje tej dobroczynności, nie będzie miała ani chęci, ani zdolności, by docenić czekające ją życie niebieskie.

Spędź kilka chwil mówiąc Bogu, że Go kochasz. Poproś Go, aby sprawił, że będziesz Go jeszcze bardziej kochać. Następnie zastanów się nad swoimi doświadczeniami chrześcijańskiej przyjaźni i jak możesz wykorzystać te doświadczenia, aby zintensyfikować swoje skupienie na miłosnym zjednoczeniu z Bogiem w niebie.

Tłumaczenie własne materiału z Exodus90