Doskonałość

Refleksje na temat wiary i pracy – 9

Jedność życia chrześcijańskiego wymaga trzymania się obu jego komplementarnych wymiarów: uświęcania świata dla Chrystusa i doskonalenia porządku doczesnego przez pracę. W świecie pracy pokusa nadmiernego uduchowienia tego wymiaru jest zwalczana przez uświadomienie sobie, że zadanie doskonalenia porządku doczesnego jest dane przez Chrystusa i dlatego jest Mu miłe - gdy wykonujemy je z doskonałością, a przede wszystkim w wierze, nadziei i miłości.

Tego rodzaju doskonałości nie mierzy się przede wszystkim naszymi dobrymi intencjami czy naszą osobistą pobożnością. Mierzy się ją na podstawie standardów samej pracy. Miarą dobrego stolarstwa jest wytrzymałość krzesła lub stołu. Dobre programowanie komputerowe mierzy się skutecznością i elegancją kodu. Miarą dobrego nauczania jest wzrost wiedzy (i cnoty) ucznia. Dobrą sztukę mierzy się pięknem kreacji artystycznej i techniką jej wykonania. Przykładów można mnożyć tyle, ile jest zawodów, a łączy je to, że doskonałą pracę mierzy się standardami danego zawodu.

Miłość Boża również kocha ten rodzaj doskonałości, gdyż kochający chce dać ukochanej osobie jak najlepszy prezent. I zamiast samej miłości określającej jakość daru, widzimy raczej jakość daru jako odbicie wielkości miłości. Kain i Abel ukazują tę rzeczywistość: kiedy Kain przynosi Bogu dar gorszej jakości niż dar Abla, Bóg, który widzi serce, przywołuje go do porządku (zob. Rdz 4, 3-7). Zauważmy, że ci dwaj mieli różne zawody, więc dary, które ofiarowali, były siłą rzeczy różne. I nie ma jednej i absolutnej miary prezentów. Dlatego własnoręcznie przygotowana kartka urodzinowa od dziecka może być ogromnym darem miłości, podczas gdy najbardziej wyszukana i droga kartka kupiona w sklepie może odzwierciedlać mniejszą miłość od kogoś, kto poświęcił mało czasu i myśli, ale ma pieniądze. Jednak, przy wszystkich rzeczach równych, miłość stara się dawać dar doskonały, a więc miłość do Boga - dobroczynność - chce ofiarować Mu dar pracy wykonanej z doskonałością.

W ten sposób doskonałość pracy doczesnej przechodzi w wymiar duchowy - doskonałość staje się darem, który dobroczynność składa Bogu. Ale to, co duchowe, zostaje również przeniesione w wymiar doczesny - doskonałość staje się wyrazem miłości w miejscu pracy. Oczywiście, nie jest to jedyny wyraz miłości. Miłość do współpracowników, mówienie prawdy, zwłaszcza o naszej wierze, i utrzymywanie atmosfery modlitwy są wyrazami tej samej miłości. Ale nie pozwalając, aby te inne przejawy wyparły doskonałość pracy, oznacza, że sama nasza praca może być również wyniesiona do poziomu duchowego. Ten sposób właściwego "uduchowienia" naszej pracy pozwala nam uniknąć skrajności nadmiernego uduchowienia.

Postaw się w obecności Boga i błagaj Go, aby dał ci serce do doskonałości we wszystkich rzeczach, wszystko dla Jego chwały.

Tłumaczenie własne materiału z Exodus90