Wytrwałość

Refleksje na temat wiary i pracy – 5

Ojcowie Pustyni nie tylko wnikliwie obserwują acedię lub lenistwo jako pokusę, która zatruwa naszą pracę, ale także z pomocą podają antidotum: wytrwałość lub pracowitość. Kiedy pojawia się pokusa, aby się rozluźnić, zmienić kurs lub odpuścić, lekarstwem jest nazwanie tej pokusy jako takiej i spięcie się, ponowne zaangażowanie się w pracę, która jest przed nami i włożenie w nią naszego serca. Znosząc tymczasową próbę - która może trwać dłużej niż chwilę - i będąc wiernym zadaniu, które mamy do wykonania, wychodzimy po drugiej stronie z odnowioną odwagą i pokojem. Ponownie, to Ewagriusz z Pontu opisuje, jak to jest wyjść zwycięsko z tej pokusy: żadna inna pokusa nie pojawia się bezpośrednio po tej, a zamiast tego dusza odkrywa pokój i niewysłowioną radość.

Św. Paweł opisuje tę sytuację podobnie, choć mówi w sposób bardziej ogólny o charakterze cierpienia, które może ujawnić się w tego rodzaju próbie podczas pracy:
"Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość,
a wytrwałość - wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś - nadzieję.
A nadzieja zawieść nie może..." (Rz 5:3-5).
Niektóre z cierpień, które znosimy są prozaiczne i zwyczajne, acedia jest jednym z nich. Bezczynność, nuda, zniechęcenie i roztargnienie, które mogą towarzyszyć naszej pracy, mogą przedstawiać nam trudy, drobiazgi, a nawet ciężkie próby. Ale św. Paweł, oprócz Ewagriusza, wskazuje na wytrzymałość lub wytrwałość jako na klucz. Trzymając się pracy, a nawet podwajając wysiłki, wyrabiamy w sobie charakter: męstwo i pracowitość. A wraz z tym przywracana jest nadzieja.

Dlaczego nadzieja jest tak odpowiednia i pożądana w tym momencie? Acedia jest również nazywana rodzajem duchowego smutku, przygnębienia w obliczu wielkiego i wzniosłego powołania danego człowiekowi. Kiedy zaczynamy rozpaczać nad osiągnięciem szlachetnego celu, jakim jest doskonała praca, z powodu trudności, niepowodzeń, wyczerpania i tym podobnych, zbieranie sił i wytrwałość wyrabia charakter niezbędny do tego, aby ponownie mieć nadzieję na osiągnięcie celu, który Bóg nam dał: doskonałej pracy jako części powołania, które prowadzi nas do najbardziej wzniosłego i szlachetnego celu, jakim jest życie wieczne z Bogiem.

Jeśli brzmi to jak podciąganie się za sznurki, gdy jest ciężko, to nie jest to prawda. Do cytowanych powyżej słów, św. Paweł natychmiast dodaje:
"...ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany." (Rz 5,5).
Pokusa acedii zostaje pokonana dzięki naszym wysiłkom wytrwania - ale nie dzięki samym naszym wysiłkom. Jak w przypadku wszystkich pokus, to Bóg porusza się w nas, aby pociągnąć nas przez pokusę i ku sobie. Również w naszej pracy, On żyje i działa w nas, wzmacniając nas swoją łaską, abyśmy, gdy oblężeni przez acedię, mogli być zwycięzcami w Chrystusie.

W miłosiernej obecności Pana dokonaj szczerej oceny tego, jak dobrze wytrwałeś w obliczu trudności. Następnie poproś Go o łaskę, aby zacząć od nowa z odnowioną wytrwałością i odwagą.

Tłumaczenie własne materiału z Exodus90